Zdrowie

W jakich stawach najczęściej dochodzi do zmian zwyrodnieniowych?

Są choroby, które można uleczyć, natomiast są oraz takie, które wyleczyć się nie dają – a co więcej – są nieuniknione, zwłaszcza w późniejszym wieku. Do takich chorób przynależy przypadłość zwyrodnieniowa stawów, na którą wedle ewidencji choruje blisko 60 proc. osób powyżej sześćdziesiątki. Zwyrodnienie stawów przytrafia się także osobom młodszym, oraz czasem chociażby młodym, natomiast zawsze jest toż schorzenie przyznawane wiekowi dojrzałemu i wiekowości. Przypadłość nie składa się zakończyć, oraz plan działania zmniejsza się do odkładania uczącego się procesie zwyrodnieniowego i uśmierzania bólu.

Popsuty „resor”

Staw to ruchome złączenie, przez więzadła i mięśnie, dwóch lub bardzo kości. Ich końce przykrywa lekka tkanka stawowa, oraz pełnia kończy torebka stawowa. Znajdujący się wewnątrz roztwór, maź stawowa, spełnia taką pozycję jak smar w łożysku. Tkanka wraz z mazią powoduje, że nasze ruchy są bezbolesne, proste i sprawne. Działa jak amortyzator, pochłaniający przytłoczenia asystujące przemieszczaniu się. Tak jest, zanim nie przyjdzie zwyrodnienie, czyli system patologicznych zmian budowy i funkcji elementów budujących staw. Zmiany te obejmują chrząstkę, warstwę podchrzęstną kości, roztwór stawowy, torebkę, oraz także więzadła i mięśnie. Polegają na zniszczeniu tkanki, stwardnieniu kości w sferze podchrzęstnej, tworzeniu wyrośli kostnych i torbieli podchrzęstnych oraz schorzeniu funkcji głębokiej powłoki torebki stawowej – błony maziowej. Tkanka zmienia strukturę, traci uwodnienie, a jej zmiany metaboliczne prowadzą do kolejnego zmatowienia, utraty szklistości i gęstości.

choroba zwyrodnieniowa stawów - jak sobie radzić

Od ucisku do destrukcji

Jaki jest mechanizm schorzenia? Naruszenie tkanki stawowej powoduje ciągły stan zapalny błony maziowej, odsunięcie leżącej pod tkanką kości, oraz terminem jej mankament. Na tyłach przestrzeni stawu pojawiają się wyrośla – osteofity. Czasem element zniszczonej tkanki dzieli się i przenosi wewnątrz stawu. Robi to ucisk i utrudnia ruch. Początki choroby są zazwyczaj niezauważalnie, chociażby bez wyraźnych dokuczliwości czy z takimi sygnałami, jak np. zmęczenie czy poczucie osłabienia kończyny, co skłonni jesteśmy stosować z innymi etiologiami. Istotnym symptomem winien stawać się nacisk narastający przy treningu. Należałoby zareagować konsultacją u lekarza, bo przypadłość będzie postępować, osłabiając nastawienie i obniżając naszą kondycję. W miarę rozkwitu schorzenia obniży się elastyczność stawów, pojawią się przykurcze przy zgięciach i bolesność stawów przy dotyku. Podczas treningu da się słyszeć specyficzne „tarcie” lub trzeszczenie, uciski istnieć będą i we śnie, także nocą, szkice zdecydowanie zwiększonych stawów ulegną zniszczeniu. Przebiegi destrukcji notowane na zdjęciach rentgenowskich przejawiają się na początku nieregularnym czy nieregularnym ściągnięciem szpary stawowej i możliwym podchrzęstnym pogrubieniem kości. W głębszych stadiach pojawiają się wzrastające wyrośla kostne, oraz w miejscach zagęszczenia kości wskutek rozpadu tkanki kostnej – torbielowate niedobory.

[Głosów:0    Średnia:0/5]